American Airlines heeft onlangs haar winstdelingsuitkering voor 2025 voor werknemers aangekondigd, waaruit een magere uitbetaling van 0,3% blijkt. Dit staat in schril contrast met de marktleiders Delta en United, en onderstreept een groeiende ongelijkheid in financiële prestaties en werknemersbeloningen binnen de Amerikaanse luchtvaartsector.
Prestatieverschillen en winstdeling
De cijfers spreken voor zich: American Airlines blijft qua winstgevendheid achter bij de concurrentie, wat resulteert in een aanzienlijk lagere winstdelingspool. Voor werknemers die jaarlijks €50.000 verdienen, betekent dit een bonus van slechts €150. Dit is een scherpe daling ten opzichte van de winstdeling van 1 tot 1,5% die in 2024 werd ontvangen, en ver verwijderd van de piek van 3% in 2016.
Ter vergelijking: Delta Air Lines verdeelt 8,9% van het in aanmerking komende loon, ongeveer 30 keer hoger dan het Amerikaanse cijfer. Dit verschil is niet louter numeriek; het weerspiegelt een fundamentele kloof in de prestaties van bedrijven en de beloningsstrategieën voor bestuurders. Terwijl Delta-werknemers substantiële bonussen kunnen genieten, blijven Amerikaanse werknemers achter met een symbolisch gebaar.
Executive Pay versus werknemersbeloningen
Het verschil strekt zich uit tot het uitvoerende niveau. Robert Isom, CEO van American Airlines, verdiende $15,6 miljoen in 2024 en $31,4 miljoen in 2023. Dit roept vragen op over de tolerantie van het bestuur ten aanzien van ondermaatse prestaties en de afstemming van prikkels tussen leiderschap en personeel.
De huidige structuur lijkt leidinggevenden genereus te belonen ondanks de achterblijvende financiële resultaten, wat de frustratie onder werknemers nog verder aanwakkert. Eén mogelijke oplossing – het rechtstreeks koppelen van de beloning van managers aan de winstdelingspercentages – zou het leiderschap dwingen zijn belangen op één lijn te brengen met die van de bredere beroepsbevolking.
Een systemisch probleem in het Amerikaanse bedrijfsleven
De situatie bij American Airlines is symptomatisch voor een bredere trend in het Amerikaanse ondernemingsbestuur: een discrepantie tussen de beloning van bestuurders en de prestaties van het bedrijf. Bestuurders slagen er vaak niet in om ondermaats presterende leiders ter verantwoording te roepen, waardoor een cyclus van stagnatie en ontevredenheid onder medewerkers in stand wordt gehouden.
Deze verkeerde afstemming creëert een demotiverende omgeving voor het eerstelijnspersoneel, dat waarschijnlijk geen zinvolle financiële beloningen voor hun inspanningen zal zien. American Airlines lijkt vast te zitten in een model met hoge kosten en lage beloningen, en slaagt er niet in effectief te profiteren van haar loyaliteitsprogramma.
Uiteindelijk benadrukt de uitbetaling van 0,3% een dieper liggend probleem: het leiderschap van American Airlines heeft moeite om een samenhangende strategie te ontwikkelen, waardoor werknemers minimaal financieel voordeel hebben, terwijl leidinggevenden substantiële beloningen blijven ontvangen.
