Komt er een nieuw tijdperk van luchtvaartconsolidatie naar de VS?

De Amerikaanse luchtvaartindustrie gonst van de geruchten over een mogelijke heropleving van de ‘fusiemanie’. Recente rapporten die suggereren dat Scott Kirby, CEO van United Airlines, mogelijk een grootschalig fusievoorstel met American Airlines aan federale functionarissen heeft voorgelegd, hebben een debat opnieuw aangewakkerd dat al jaren sluimert: Staat het tijdperk van de ‘Big Four’ op het punt zich uit te breiden?

Terwijl een fusie tussen twee giganten als United en American met ongekende hindernissen op regelgevingsgebied te maken zou krijgen, signaleert het gesprek een verschuiving in het landschap van de sector, gedreven door economische druk en een veranderend politiek klimaat.

De drijfveren: waarom fusies plaatsvinden

De geschiedenis leert dat consolidatie van luchtvaartmaatschappijen zelden een willekeurige gebeurtenis is; het is meestal een overlevingsmechanisme.

• Brandstofvolatiliteit: Ed Bastian, CEO van Delta Air Lines, merkte onlangs op dat torenhoge olieprijzen historisch gezien hebben gediend als een primaire katalysator voor consolidatie in de sector. Hoge brandstofkosten drukken de marges, waardoor luchtvaartmaatschappijen gedwongen worden schaalgrootte te zoeken om winstgevend te blijven.
• Economische druk: Veel vervoerders hebben het momenteel financieel moeilijk. Spirit Airlines opereert momenteel bijvoorbeeld onder Chapter 11-faillissementsbescherming, waardoor het een uitstekende kandidaat is voor overname.
• Veranderende regelgeving: Onder de vorige regering werden grote fusies (zoals JetBlue en Spirit) geblokkeerd vanwege antitrustgronden. Recente signalen van de Amerikaanse minister van Transport, Sean Duffy, duiden echter op een meer tolerante omgeving, waarbij wordt opgemerkt dat er “ruimte” is voor consolidatie, op voorwaarde dat grotere luchtvaartmaatschappijen bepaalde activa afstoten om de concurrentie in stand te houden.

Terugkijkend: hoe de “Big Four” ontstonden

Om te begrijpen waar de industrie naartoe gaat, moeten we kijken naar hoe deze haar huidige staat heeft bereikt. Tussen 2005 en 2016 heeft een golf van enorme fusies het Amerikaanse luchtruim fundamenteel geherstructureerd.

Door het consolidatieproces zijn negen grote luchtvaartmaatschappijen geslonken tot slechts vier dominante spelers: American, Delta, United en Southwest. Deze transitie heeft legendarische merken als Northwest, Continental en US Airways opgeslokt, waardoor de ‘Big Four’ ongeveer 80% van de Amerikaanse markt in handen hadden.

Het huidige landschap: wie is de volgende?

Hoewel een samenwerking tussen de Verenigde Staten en de Verenigde Staten vanwege de omvang ervan nog steeds een gok is, zijn er al verschillende andere stappen in gang gezet of actief besproken:

1. De verschuivingen in het middensegment

We zien nu al consolidatie op verschillende schaalniveaus. Alaska Airlines heeft onlangs de overname van Hawaiian Airlines afgerond, waardoor er een nieuwe grote speler is ontstaan. Ondertussen gaat vakantievervoerder Allegiant verder met een fusie waarbij Sun Country betrokken is.

2. De strijd om JetBlue en Spirit

Twee van de meest besproken ‘doelstellingen’ in de sector zijn JetBlue en Spirit. Analisten wegen verschillende mogelijkheden af:
* Frontier + Spirit: Dit zou twee ultra-low-cost luchtvaartmaatschappijen combineren met complementaire netwerken, waardoor de vijfde grootste binnenlandse speler zou ontstaan (marktaandeel van ongeveer 7%).
* Alaska + JetBlue: Dit zou een krachtige kust-tot-kust-luchtvaartmaatschappij creëren, hoewel experts zich afvragen of Alaska dit voor elkaar kan krijgen en toch Hawaiian Airlines kan integreren.
* Zuidwest + JetBlue: Sommige analisten beschouwen dit als de ‘Goudlokje’-deal, die aanzienlijke strategische voordelen biedt (zoals de internationale routes en lounges van JetBlue), terwijl de kans op goedkeuring door de regelgevende instanties groter is.

Samenvatting van mogelijke resultaten

Het komt erop neer: Hoge brandstofkosten en een opener regelgevend standpunt zorgen voor een ‘perfecte storm’ voor de consolidatie van luchtvaartmaatschappijen. Of het nu gaat om grootschalige sectorverschuivingen of kleinere, strategische overnames, de Amerikaanse luchtvaartkaart zal er tegen het einde van het decennium waarschijnlijk heel anders uitzien.