Washington DC betekende in de lente kersenbloesems en zacht licht. Niet tanks.
Ik ging onlangs terug naar DC – mijn eerste Amerikaanse bestemming na het voltooien van mijn project waarbij ik alle 50 staten bezocht. De straten waren vol met troepen van de Nationale Garde. Gewapend. Patrouilleren. Het voelde niet als democratie. Het voelde als toezicht.
Kijk. Ik ken de retoriek. Amerika is nooit een perfect Eden geweest. De claim ‘land van de vrije’ was altijd een beetje een uitdaging voor degenen in de marge. Maar 250 halen? Het land voelt kouder. Scherper. Als je bestaan reactionair rechts irriteert, als je LHBTQ+ of allochtoon of bruin bent, ben je hier niet langer welkom. Niet echt.
De geografie van angst
Ik zag het duidelijk in plaatsen als Louisiana en Mississippi. Deze zijn niet alleen rood op een kaart, ze zijn ook rood in de praktijk. Anti-LGBTQ-wetten veranderen de manier waarop je loopt. Ze veranderen de manier waarop je ademt.
Mijn vrouw en ik stopten met elkaars handen vasthouden in het openbaar. We stopten met het maken van oogcontact met vreemden. We hebben gescand op bedreigingen in plaats van op vriendelijke gezichten. Ik heb wekenlang geleefd als een tweederangsburger. Ik deed het omdat ik al had beloofd mijn reis door alle 50 te voltooien. Maar de kosten? Het was hoog. Nu de kaart bedekt is met teken, mis ik de sfeer helemaal niet.
Ik ben niet de enige.
Brian Webb, een homo-reisblogger uit Canada, merkt op dat LGBTQ-toeristen uitgeput zijn. Ze willen een vakantie die gemakkelijk begint te worden zodra ze de oprit verlaten. De VS brengen nu wat hij ‘extra mentale belasting’ noemt met zich mee. Te veel ervan.
Homoseksuele reizigers zijn van nature planners. Wij willen zekerheid. De lappendeken van rechten die verschuift zodra je een staatsgrens overschrijdt? Dat is geen avontuur. Dat is angst. Het geld is dus in beweging. Zuiden. Mexico, het Caribisch gebied, Midden-Amerika. Plekken waar je écht jezelf kunt zijn zonder elk uur risico te berekenen.
Geld praat, wetten schreeuwen
De International Gay and Lesbian Travel Association heeft de berekeningen voor Florida uitgevoerd. De plaats die beroemd is vanwege de ‘Don’t Say Gay’-wetten? Uit cijfers blijkt dat 47% van de reizigers wereldwijd Florida als vijandig beschouwt. Ze zullen niet gaan. Niet voor de themaparken. Niet voor de stranden. Veiligheid gaat boven spektakel. Altijd gedaan.
“Geen enkele glanzende campagne of toeristische attractie weegt zwaarder dan de veiligheidsproblemen.”
Dat is het stille besef van de industrie. Anthony Warner, interim-CEO bij IGLTA, zegt het duidelijk. Voor veel internationale LHBTQ’ers is een reis naar de VS niet langer een kwestie van plezier. Het is een kwestie van overleven. Kun je de bestemming riskeren? Trans- en genderdiverse reizigers voeren deze berekeningen voortdurend uit. En wanneer blijven ze thuis? Lokale bedrijven zijn de dupe. Het ecosysteem rot.
De adviserende vermoeidheid
Vóór het WK vaardigden ruim tien organisaties reiswaarschuwingen uit. Geen verboden. Adviezen.
Deze documenten beschrijven de verschrikkingen. De toegang wordt geweigerd ondanks een geldig visum. Vast komen te zitten in hechtenis. De dood als mogelijke uitkomst van detentie. Het klinkt extreem? Het is de realiteit waar sommigen nu mee te maken hebben. De waarschuwingen bestrijken alles, van profilering op sociale media tot regelrechte detentie.
Werkt het? Ja.
De NAACP en Equality Florida waarschuwden voor de anti-LGBT-wetten van Florida. Resultaat? 52% van de reizigers annuleerde of heroverwoog. Dat is geen signalering. Dat is actie.
Het toerisme genereerde in 2025 wereldwijd 11,6 biljoen dollar. Het internationale bezoekersaantal steeg overal, behalve in de Verenigde Staten. Vorig jaar vier miljoen minder gezichten aan onze grenzen.
Waarom?
Visaprijzen zijn niet de boosdoener. De prijsstrategie van de FIFA heeft mensen niet van voetbal afgeschrikt. Mensen willen niet lastiggevallen worden. Ze willen niet dat hun geld een regering financiert waarvan ze vermoeden dat ze Iran heeft gebombardeerd, alleen maar om dossiers met betrekking tot Epstein te begraven. Dat is de stemming. Cynisch. Waarschuw. Klaar ermee.
Een leugen verkopen
De Amerikaanse reisindustrie handelt blind.
Ze zijn het WK aan het hypen. Ze vieren de verjaardag van Amerika met vuurwerk en patriottisme. Ze doen alsof als ze het verhaal goed draaien, toeristen zullen terugkomen.
Dit is geen marketing. Het is gaslighten.
Warner noemt het wat het is. ‘Verwelkoming’ is geen slogan voor een t-shirt. Het is een basislijn. Een standaard geschreven in het DNA van het bedrijf. Als je het risico negeert, negeer je de klant.
Bezoekersaantallen herstellen zich niet door te doen alsof alles normaal is. De dip is geen driftbui. Het is logica. Reizigers wereldwijd stemmen met hun paspoort. Ze ruilen veiligheid niet in voor een vakantiefoto. Als staten ‘kom binnen’ blijven roepen terwijl ze stilletjes de deuren sluiten, zullen ze verliezen. Naar Mexico. Naar Europa. Voor ergens anders betekent dat wat er staat.
Wij kijken. Wij zijn aan het rekenen. En steeds meer? Wij blijven gewoon weg.
