Voor de meesten is een kustlijn een grens: een plek om van een afstandje naar te kijken of een korte stop tijdens een zomervakantie. Maar voor de Britse fotograaf Quintin Lake werd de kust een manier van leven. Via zijn ambitieuze project The Perimeter: A Photographic Journey around the Coast of Britain heeft Lake vijf jaar lang de contouren van het eiland te voet gevolgd, waarbij hij meer dan 11.000 kilometer aflegde.
Zijn reis was geen enkele, ononderbroken tocht, maar een ritmische cyclus van terugkeren, vertrekken en opnieuw contact maken met het land. Van april 2015 tot september 2020 bewoog Lake zich door uiteenlopende landschappen – van het glooiende groen van Devon tot de ruige, ongetemde wildernis van Schotland – om een kant van Groot-Brittannië te veroveren die vaak wordt gemist door mensen die zich met hoge snelheid voortbewegen.
Een verandering in tempo: van architectuur naar de elementen
Lake’s overgang van architectuurfotografie naar langeafstandswandelen was eerder uit noodzaak geboren dan uit pure reislust. Na een aanval van hersenvliesontsteking die hem dwong om te vertragen, begon hij een nieuw gevoel van doel te vinden in de doelbewuste, langzame beweging van het lopen.
Wat begon als een manier om over rivierpaden te navigeren, kristalliseerde zich uiteindelijk uit tot een grootser visie: het begrijpen van de diepe geografie en geschiedenis van de Britse eilanden door de lens van een reiziger te voet. Door deze ‘langzame ontrafeling’ van het land kon hij voorbij iconische monumenten komen en zich concentreren op het buitengewone in het gewone.
Het nieuwe tijdperk van kustwandelen
De persoonlijke odyssee van Lake arriveert op een mijlpaal voor het Britse toerisme en openluchtrecreatie. In maart 2026 opende Engeland officieel het King Charles III England Coast Path. Met een lengte van 4.500 kilometer is het nu de langste beheerde kustwandelroute ter wereld.
Deze ontwikkeling is om verschillende redenen belangrijk:
– Toegankelijkheid: Door voorheen losgekoppelde kliffen, stranden en estuaria aan elkaar te hechten, maakt het pad de hele Engelse kustlijn legaal en fysiek beloopbaar.
– Barrières verlagen: Zoals Lake opmerkt, nodigen goed gemarkeerde paden mensen die zich misschien niet identificeren als “wandelaars” uit om de mentale en fysieke voordelen van de natuur te ervaren.
– Een tegentrend: In een tijdperk van ‘checklist-reizen’ – waarin toeristen zich haasten om iets te zien en verder te gaan – moedigt het officiële pad een meer meeslepende, aanhoudende verbinding met het landschap aan.
Lessen uit de lange wandeling
Het lopen van zulke grote afstanden vergt meer dan alleen fysiek uithoudingsvermogen; het vereist een psychologische verandering. Lake beschrijft de diepe eenzaamheid van de reis en noteert de stukken waar hij naartoe ging vijf dagen zonder een andere ziel te zien. Om de fysieke tol het hoofd te bieden, vertrouwde hij op kleine rituelen: het comfort van een ochtendkoffie bij slecht weer of de voortdrijvende beat van technomuziek om de pijn van het pad te overwinnen.
Zijn ervaring benadrukt een fundamentele waarheid over reizen: schaalveranderingen met snelheid.
“Plaatsen die van een afstand gewoon lijken, worden van dichtbij buitengewoon”, merkt Lake op.
Door zijn fotografie legde hij de nuance van de kust vast: de manier waarop licht op een duin valt, het geluid van echoënde golven of de stille leegte van een ogenschijnlijk druk gebied. Hij ontdekte dat de ‘wildheid’ van Groot-Brittannië veel alomtegenwoordiger was dan de meeste mensen beseffen, vooral in afgelegen gebieden zoals de Rough Bounds of Knoydart in Schotland.
De waarde van de langzame aanpak
Hoewel de voltooiing van een nationaal parcours sommigen in de verleiding zou kunnen brengen om het te beschouwen als een item op de ‘bucketlist’ dat moet worden afgevinkt, suggereert Lake dat de echte waarde ligt in de accumulatie van momenten. De reis gaat niet over de finish, maar over de lagen van schoonheid, veerkracht en aanwezigheid die onderweg worden ontdekt.
Zelfs nu hij nieuwe uitdagingen aangaat – momenteel wandelend en kamperend door de bergen van Engeland en Wales – blijft Lake volhouden dat de essentie van zijn werk hetzelfde blijft: ontdekking vinden in het alledaagse en verbinding vinden in de stilte.
Conclusie
De reis van Quintin Lake bewijst dat het bewandelen van een kustlijn niet zozeer gaat over het bereiken van een eindpunt, maar meer over de diepgaande intimiteit die wordt verkregen door langzame observatie. Terwijl er in Groot-Brittannië nieuwe wegen opengaan, biedt de kust een zeldzame kans om de haast van het moderne leven in te ruilen voor een diepere verbinding met de natuurlijke wereld.
