Het water had hen moeten redden. Meestal wel.
Een watervliegtuig van Kenmore Air deed dat niet.
Op donderdag 23 juli scheurde de de Havilland DHC-3 Otter – vluchtnummer 140 – de rotsachtige kustlijn nabij Sucia Island in. Het was geen zachte plons. Het vliegtuig, geregistreerd als N709KA, raakte de kust na een mislukte poging om een noodlanding te maken in Shallow Bay. Alle elf zielen aan boord zijn ontsnapt. Eén verkeert nog steeds in kritieke toestand. De rest was gewond maar leefde.
Dit was niet zomaar een dinsdag voor een vervoerder die trots is op een veiligheidsrecord van 80 jaar. Kenmore Air is de koning van de luchtwegen in de Pacific Northwest. Ze kennen water. Ze kennen turbulentie. Dit leek op pech bij het ontmoeten van de natuurkunde, moeilijk.
Wat gebeurde er precies tijdens de noodlandingspoging van Kenmore Air?
De tijdlijn is brutaal in zijn beknoptheid.
Het opstijgen vond plaats op Lake Union Airport (LKE) in Seattle. De bestemming? Eastsound (ESD) op het eiland San Juan. Een standaardsprong van 79 mijl. Onderweg werd de lucht lelijk. Er kwam regen binnen. Windstoten bereikten 32 kilometer per uur.
Na 49 minuten vliegen, rond 17:15 uur, draaide het vliegtuig. Op videobeelden is te zien dat hij langs Eastsound vliegt en vervolgens scherp terugbuigt richting het water. De piloot startte een noodprocedure.
De neus raakte de grond. Een fractie van een seconde hield het stand. Toen stopte de Otter niet. Het ploegde vooruit, over het water, totdat het de rotsen langs Shallow Bay raakte.
Door de impact brak het casco. Brand volgde vrijwel onmiddellijk.
“We zijn dankbaar dat er rekening is gehouden met iedereen aan boord.” — David Gudgel, CEO van Kenmore Air
Hulpverleners van de Amerikaanse kustwacht en lokale teams kwamen ter plaatse. Passagiers werden geëvacueerd voordat de vlammen greep kregen. Het was chaotisch. Het was een geluk.
Waarom stortte het watervliegtuig neer in plaats van veilig op het water te landen?
Watervliegtuigen hebben een duidelijk voordeel in crises. Land is de vijand. Water is de landingsbaan. Of zo luidt de theorie.
Wanneer je een vliegboot dumpt, is het doel een soepele toegang. Houd de vlotters uitgelijnd. Minimaliseer de weerstand. Blijf van de rotsen af.
Deze crash tart die simpele logica.
Het weer was slecht, maar windstoten van 30 km/uur zijn geen orkaankracht. Regen bemoeilijkt het zicht, ja, maar ervaren piloten vliegen er slechter in. Dus, wat is er kapot gegaan? Was het een mechanisch defect dat de ommekeer dwong? Was het ruimtelijke desoriëntatie in de regen? Of heeft de piloot tijdens de karbonade de afstand tot de kust verkeerd ingeschat?
Wij weten het nog niet. De NTSB (National Transportation Safety Board) zal zich moeten verdiepen in de vluchtgegevensrecorders. Zij zullen de onderhoudslogboeken van dit specifieke 66 jaar oude vliegtuig analyseren. Het Otter-ontwerp is robuust en in veel opzichten vrijwel onverwoestbaar. Het is niet de eerste die tegen rotsen botst. Het had gewoon niet mogen gebeuren.
Passagiersstatus en veiligheidsgeschiedenis van Kenmore Air
Laten we het over de mensen hebben.
Er waren 10 passagiers. Eén piloot. Alle 11 hadden medische hulp nodig. Het vervoeren ervan naar nabijgelegen ziekenhuizen had de onmiddellijke prioriteit. Die ene persoon in kritieke toestand staat op het spel. Hoop is momenteel een dunne draad, maar het is alles wat we hebben.
Kenmore Air is geen goedkope luchtvaartmaatschappij die op marginale winst uit is. Zij vormen de ruggengraat van de eilandlogistiek. Hun vloot is oud, ja. Bijna 30 turboprops. Maar oud betekent vaak onderhouden. Ze hebben een reputatie van betrouwbaarheid die al bijna een eeuw omspant. Een crash als deze steekt harder omdat het zo zeldzaam is.
Op videobeelden van de scène zijn passagiers te zien die wegwaden van de brandende romp. Geen paniek, alleen dringende beweging. Dat spreekt de opleiding aan. Het spreekt ook tot de adrenaline.
Hoe bepalen onderzoekers de oorzaak van watervliegtuigcrashes?
Dit is waar het verhaal verschuift van tragedie naar forensisch onderzoek.
Het onderzoeken van een waterlandingcrash is rommelig. Water vernietigt bewijsmateriaal. Zout eet metaal. Vuur doet plastic smelten.
Dit is waar ze naar zullen zoeken:
– Black Box Data: De CVR (Cockpit Voice Recorder) en FDR (Flight Data Recorder) tonen de laatste communicatie van de piloot en de exacte bewegingen van het vliegtuig. Is er een motor uitgevallen? Is de hydrauliek defect?
– Structurele analyse: Waarom is het aan land gegleden? Is een vlotter afgebroken bij een botsing?
– Weermodellering: Was de windschering erger dan voorspeld?
– Pilootlogboeken: Wat was het vermoeidheidsniveau? Hoe recent was de typebevoegdverklaring voor de Otter?
Totdat dat rapport arriveert, blijven we met vragen zitten.
Waarom überhaupt terugkeren als het weer verslechtert? Waarom mikken op Shallow Bay als Eastsound binnen handbereik was?
Het antwoord is misschien eenvoudig. Soms heb je gewoon geen lucht meer.
Het wrak ligt nu op de rotsen. Het vuur is uit. De vragen blijven.
We zullen zien wat het onderzoek uitwijst. Tot die tijd kijkt en wacht de Pacific Northwest.
