BermudAir breidt uit. De luchtvaartmaatschappij, die jarenlang worstelde met het definiëren van haar identiteit, heeft een bestelling aangekondigd voor maximaal twintig Airbus A220-30’s. Dat is een enorme spil voor een luchtvaartmaatschappij die momenteel op een kleine vloot van vier gebruikte Embraer-jets draait.
Het is vet. Het is ook zeer verdacht.
Ik moet mij afvragen: is dit een rationele groei of een wanhopige overschrijding?
De A220-bestelling: van vier naar twintig straalvliegtuigen
Hier zijn de harde feiten. BermudAir heeft het niet alleen over een of twee nieuwe vliegtuigen. De vervoerder maakte bekend dat een aangesloten entiteit, Odyssey, de bestelling in maart 2026 plaatste (met leveringen vanaf eind 2027). Het plan is om onmiddellijk tien Airbus A220-30300’s aan te schaffen, met opties om de vloot tegen 2030 uit te breiden tot twintig.
Om dat in perspectief te plaatsen: de luchtvaartmaatschappij beschikt momenteel over vier gebruikte Embraer E-Jets. Twee E175’s. Twee E190’s.
Ze ruilen een handvol oudere, waarschijnlijk afgeschreven vliegtuigen in voor een muur van gloednieuwe, hightech vliegtuigen. Dat is een kapitaalintensieve sprong.
De nieuwe configuratie? Drie klassen. Honderdvijfendertig zetels. Je hebt business-, extra-beenruimte-economie en standaard-economie. Het is een premium productspel op een markt die bruut onder druk staat door inflatie en vermoeidheid.
“De A220 is het ideale vliegtuig… Het uitzonderlijke bereik… zal ons in staat stellen meer gemeenschappen met elkaar te verbinden.”
— Adam Scott, CEO van BermudAir
Scott stelt dat het vermogen van de A220 om beperkte luchthavens aan te kunnen (kortere start- en landingsbanen, krappere terminals) hem perfect maakt voor hun netwerk. Hij heeft gelijk over de mogelijkheden van het vliegtuig. De vraag is of er vraag bestaat om 135 stoelen te vullen op routes waar geen concurrerende luchtvaartmaatschappijen zijn.
Waar vliegen ze?
De aangegeven strategie voor de Airbus A220-vlootuitbreiding is het openen van ‘non-stop, niet-competitieve routes’ over de Atlantische Oceaan. Dit omvat Bermuda, het Caribisch gebied, Midden-Amerika en delen van Noord-Amerika.
Maar laten we eens kijken naar wat ze feitelijk doen.
BermudAir begon met een heel specifiek, ietwat vreemd concept: Odyssey Airlines. Het was de bedoeling dat het een all-business class shuttle zou zijn tussen London City Airport en Noord-Amerika op de Bombardier CS100 (de oorspronkelijke naam voor de A220). Dat project stierf.
Vervolgens richtten ze zich bijna volledig op Bermuda. Dat schaalde niet goed. Dus nu verspreiden ze routes over de regio.
*Baltimore (BWI) naar Anguila (AXA)
* Raleigh (RDU) naar Belize (BZE)
* St. Petersburg (PIE) naar St. George’s, Grenada of vergelijkbare Caribische plekken
Dit zijn geen traditionele zakencorridors met een hoge dichtheid. Het zijn nicheroutes. Ze vereisen een specifieke timing. En ze hebben een vliegtuig nodig dat ze efficiënt kan besturen. De A220 kan dat. Kunnen de passagiers komen opdagen?
De rode vlaggen
Ik heb lang genoeg aandacht besteed aan startende luchtvaartmaatschappijen om de geur van een slecht bedrijfsmodel te herkennen voordat de eerste motor zelfs maar start.
BermudAir heeft een geschiedenis van flipping-flops met betrekking tot zijn kernstrategie.
- De klassenverwarring: Ze begonnen met een volledig bedrijfsmodel en trokken zich daarna terug. Waarom? Waarschijnlijk omdat ze de stoelen niet konden vullen.
- De geografische whiplash: Ze gingen van ‘alleen Bermuda’ naar ‘ergens met een landingsbaan en een droom’.
- De schuldenkwestie: Er was een zeer openbaar geschil met Bermuda Airport over miljoenen aan onbetaalde vergoedingen. Dat wekt geen vertrouwen in het cashflowbeheer.
Is dit een slimme zet om nichemarkten te domineren? Misschien. Maar het voelt meer als spaghetti naar de muur gooien om te kijken of er iets blijft plakken. De ‘vibes’ zijn wanhopig.
Het kostenprobleem
De Airbus A220 is een wonder van moderne luchtvaarttechniek. Het is stil. Het is comfortabel. Het heeft een uitstekende operationele economie in vergelijking met oudere narrowbody’s.
Maar het is nieuw.
Het kopen van twintig nieuwe vliegtuigen is exponentieel duurder dan het aanschaffen van vier gebruikte Embraers. Gebruikte Embraers zijn goedkoop. Ze zijn betaalbaar omdat luchtvaartmaatschappijen zijn overgestapt op nieuwere technologie. De A220 heeft een premie.
Kan BermudAir op deze specifieke, verspreide routes genoeg passagiers vinden om een vloot van twintig nieuwe vliegtuigen te kunnen betalen?
De meeste analisten zouden nee zeggen. Regionale luchtvaartmaatschappijen hebben moeite om de winstgevendheid op dunne routes op peil te houden zonder aanzienlijke subsidies of dichte hoofdlijnen om hen te voeden. BermudAir heeft geen hoofdlijnen. Het heeft een verzameling stippen op een kaart.
Kortom
Deze order verandert alles voor BermudAir. Het verhoogt hun overhead, hun bekendheid en hun verwachtingen.
De overstap van vier gebruikte vliegtuigen naar twintig nieuwe A220’s is geen geleidelijke uitbreiding. Het is een gok op het huis.
Als de passagiers komen opdagen, wordt BermudAir een gerespecteerde regionale speler. Als ze dat niet doen, blijven ze achter met hoge schulden en lege stoelen in vliegtuigen die zijn ontworpen voor langere, drukkere routes.
Ik weet niet wat ik van deze operatie moet denken. Ik vind het geweldig om nieuwe luchtvaartmaatschappijen te zien slagen. Maar ik vind het heerlijk om ze niet nog meer ten onder te zien gaan.
Houd de belastingsfactoren in de gaten. Als die A220’s medio 2028 niet voor 80% vol vliegen, was deze hele uitbreiding een vergissing.
En eerlijk? Ik gok op het laatste.
