Hij is woedend. Het maakt de president niet uit dat hij gelijk heeft over de verkeerde dingen, tenminste als hij daardoor slecht overkomt. Specifiek over zijn glimmende nieuwe speeltje.
Het kost 400 miljoen dollar. Qatar heeft het geschonken. Een Boeing 747-8 die voorbestemd is om de aanduiding Air Force One te dragen totdat hij zich terugtrekt in zijn bibliotheek nadat hij zijn ambt heeft verlaten. Een vliegend paleis, zeker. Maar vanaf medio juni 2024 heeft de Amerikaanse luchtmacht een vliegtuig in ontvangst genomen dat blijkbaar enkele tamelijk vitale onderdelen mist. Geen metaforische delen. De veiligheidsdingen.
De oude vogels sterven. Die omgebouwde 747-2’s hebben het fort in stand gehouden, terwijl de vervangende 747-8’s – twee ervan, volledig speciaal gebouwd voor presidentiële taken – te lijden hebben onder vertragingen die zo groot zijn dat ze praktisch geologisch zijn. Het installeren van de defensieve elektronica om de opperbevelhebber te beschermen tegen raketten kost tijd. Veel ervan. Minimaal vier jaar vertraging.
Trump kon niet wachten. Of hij wilde niet toegeven dat de vervangers vastzaten in de hangar.
Dus vloog hij met het Qatarese vliegtuig naar Turkije voor een NAVO-top. Uitgaand? Zeker. Het ziet er cool uit. Maar op de terugweg, kort nadat de gesprekken met Iran waren mislukt, schakelde hij terug naar de oude 747-2. Hij zei dat hij het leger wilde eren. Dat is een mooi gevoel. Een verslaggever met de naam Common Sense kijkt er dwars doorheen.
Hij wisselde van vliegtuig omdat het niet veilig was om met het nieuwe te vliegen. Nog niet.
“Ambtenaren waren bezorgd dat het nieuwe vliegtuig nog niet over alle defensieve systemen beschikt… inclusief enkele raketverdedigingscapaciteiten.”
The New York Times berichtte dit. Ze citeerden bronnen. Ze zeiden eigenlijk: “Hé, het vliegtuig dat binnen enkele maanden arriveerde, terwijl de echte er jaren over deden, mist bepantsering.”
Denk je dat iemand de implicatie heeft gemist? Als het vliegtuig binnen twaalf maanden klaar is, maar de gespecialiseerde vliegtuigen er vijf over doen, wat is dan de berekening? Het is eenvoudig aftrekken. Het ijdelheidsvliegtuig sloeg de stap over waar ze de raketschilden op de vleugels vastschroefden.
Het bestuur ontkende dit. Ze beweren dat het aan hoge veiligheidsnormen voldoet. Ze beweren ook dat de oude vliegtuigschakelaar om militaire eer ging. Welke geloof jij? Waarschijnlijk degene die de president ervan weerhoudt over de Zwarte Zee te verdampen.
Maar ontkenning betekent niet meer alleen maar in een ander huis wonen. Het zijn juridische stappen.
Vier journalisten van de Times zijn gedagvaard. Het Amerikaanse ministerie van Justitie sleept ze voor een grand jury in Manhattan. Het doel? Zoek het lek.
“De verslaggevers zijn niet het doelwit”, verklaarde de DOJ, waarschijnlijk met een strak gezicht. “Degenen die geheime informatie lekken zijn dat wel.”
O ja. Natuurlijk. Omdat het bespreken van de vraag of de president rondvliegt met raketgaten in zijn veiligheidsdeken een staatsgeheim van het hoogste niveau is. Zoals de locatie van Area 51.
Waarom hen dagvaarden voor het melden van het voor de hand liggende? De vertragingen bij de feitelijke vervanging van de Air Force One zijn openbaar. De deal met Qatar was openbaar. Het verschil in de tijdlijn was wiskunde, geen spionage. Iedereen? Bueller?
Als het installeren van levensreddende verdedigingssystemen binnen enkele maanden kan worden gedaan, waarom worden de twee officiële vervangingen dan niet versneld uitgevoerd? Die vraag hangt in de lucht. Onbeantwoord.
Het DOJ wil mensen tegenhouden die ‘denken dat het oké is om geheime informatie te lekken’. Misschien ligt het probleem niet bij de lekken. Misschien komt het doordat de regering de basislogica van de luchtvaart behandelt alsof het geheime code is.
Dagvaardingen uit. Verslaggevers zijn bang. Voorzitter boos. En nog steeds geen raketschilden op het ijdelheidsvliegtuig. We zullen zien of de volgende vlucht soepel of gewoon luid verloopt.
