Ciężkie drewniane drzwi zamykają się za tobą, odcinając hałas miasta. Nagle znajdujesz się w cieniu wielkości XIX wieku. To jest Muzeum Sztuki w Filadelfii. Dominuje nad zachodnim krańcem Alei Benjamina Franklina niczym świątynia piękna. Sam budynek jest deklaracją. Zbudowany w 1876 roku w stylu greckiego odrodzenia, został zaprojektowany przez Horacego Trumbauera i architekta Juliana Ebela. Ebel był pierwszym Afroamerykaninem, który ukończył Szkołę Wzornictwa Uniwersytetu Pensylwanii, a jego prace tam pozostają monumentalne.
Skala jest oszałamiająca.
W muzeum znajduje się około 230 000 dzieł sztuki. Swoją historię rozpoczęło jako Muzeum Pensylwanii i Szkoła Sztuki Przemysłowej. Obecnie przyciąga około miliona turystów rocznie. Zobaczysz tysiące tych eksponatów. Kolekcja jest obszerna. Obejmuje pięć tysięcy lat. Zawiera dzieła z Egiptu, Grecji, Rzymu, Europy i Ameryki.
Dlaczego Muzeum Sztuki w Filadelfii to miejsce, które trzeba zobaczyć
Być może zastanawiacie się, jakie muzeum warto odwiedzić w Filadelfii? Odpowiedź jest taka. To najsłynniejsza instytucja kulturalna miasta. Ale to nie tylko przechowywanie. To miejsce, w którym czujesz ciężar historii.
W muzeum znajdują się dzieła Thomasa Ekinsa. Był najbardziej rozpoznawalnym artystą Filadelfii. Jego prace zajmują centralne miejsce w kolekcji. Jeśli jesteś studentem sztuki lub po prostu koneserem realizmu, koniecznie obejrzyj obraz Akinsa „Klinika Gross”. Ona jest okrutna. Ona jest piękna. Jest bezkompromisowa.
A potem są kroki.
Słynne 72 stopnie przy wejściu do Muzeum Sztuki w Filadelfii to coś więcej niż tylko tło do zdjęć. To jest test fizyczny. Prowadzą na taras z widokiem na panoramę miasta. Wiele osób przyjeżdża tutaj, żeby je pobiegać. Czy widziałeś film „Rocky”? Znacie ten mit. To naprawdę świetny trening. Nie spiesz się. Oddychać. Widok z góry wynagradza cały wysiłek.
Ważna logistyka Twojej wizyty
Planowanie podróży tutaj wymaga czegoś więcej niż tylko pojawienia się. Potrzebujemy strategii.
Wyczucie czasu jest najważniejsze.
Muzeum jest otwarte codziennie z wyjątkiem wtorków i niektórych świąt. Przed wizytą prosimy o sprawdzenie aktualnych godzin otwarcia. Miesiące letnie przyciągają tłumy. Jeśli chcesz zwiedzać galerię impresjonistów bez przepychania się ramię w ramię, przyjdź wcześniej. Zaraz po otwarciu. Lub przyjdź późnym wieczorem w dzień powszedni.
Ceny biletów.
Bilety dla dorosłych zazwyczaj kosztują około 25–30 dolarów, ale ceny mogą się zmieniać. Studenci i seniorzy często otrzymują zniżki. Muzeum oferuje mieszkańcom godziny „płać, ile chcesz”, ale turyści zazwyczaj płacą pełną cenę. Kup bilety online z wyprzedzeniem. Zaoszczędzi to czas przy wejściu. W szczytowych porach roku linie mogą rozciągać się na cały blok.
Co obejrzeć najpierw.
Kolekcja jest zbyt duża, aby obejrzeć ją w jeden dzień. Centrum.
- American Wing: Obejmuje to słynny obraz „Ostatnia wieczerza” Thomasa Akinsa i inne kluczowe dzieła. Zanurza Cię w lokalnej historii.
- Galerie impresjonistów i postimpresjonistów: Pomyśl o Monetie, Cezanne’u, Van Goghu.
Więzienie Wschodnie: radykalny eksperyment w samotności
Pasuje mocno do dzielnicy Fairmount, wciśniętej pomiędzy ulicami Corinth i City 22. Cztery hektary cegły i cisza.
Więzienie Wschodnie to coś więcej niż pułapka turystyczna. To pomnik dziwnego, nieudanego pomysłu na ludzkie zachowanie. Zbudowane w 1829 roku i zaprojektowane przez Johna Havilanda więzienie było jak na tamte czasy architektonicznym szokiem. W momencie budowy był to najdroższy budynek w regionie. Koszt nie dotyczył tylko kamienia; była na filozofii.
Cel był radykalny: całkowita izolacja.
Przed więzieniem wschodnim więźniów często trzymano razem w brudnych lochach. Projekt Havilanda wywrócił wszystko do góry nogami. Każda komnata była zamkniętym światem, wyposażonym we własne ogrzewanie, wentylację, a nawet małe okienko na niebo. Miała nadzieję, że samotność doprowadzi do pokuty – stąd nazwa. Brzmi poetycko. Rzeczywistość często okazywała się szaleństwem.
Wpływ tego modelu był ogromny. Jeśli przyjrzysz się uważnie, zauważysz, że w oparciu o ten model karny zbudowano około 300 więzień na całym świecie. Stało się to, przynajmniej na jakiś czas, wzorem nowoczesnego systemu penitencjarnego. Obecnie znajduje się w Krajowym Rejestrze miejsc o znaczeniu historycznym. Możesz przejść przez jego bloki komórkowe. Widać łuszczącą się farbę i duchy tego systemu.
To pozycja obowiązkowa, jeśli planujesz wycieczkę do Filadelfii. Pomiń to, a przegapisz mroczne podbrzusze historii amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości.
Dom Niepodległości: miejsce, w którym narodził się pomysł
Już kilka kroków dalej nastrój się zmienia. Cienie oddalają się.
Independence House to miejsce, w którym faktycznie powstały Stany Zjednoczone. Nie zostały ogłoszone. Nie udało się ich zwyciężyć w walce. Zostały stworzone. To właśnie w tym budynku odbywał się Kongres Kontynentalny i, co najważniejsze, Konwencja Konstytucyjna. Jest to georgiański budynek z czerwonej cegły, który z zewnątrz wygląda zaskakująco zwyczajnie. Nie daj się zwieść skromnej fasadzie.
W środku panuje inna atmosfera. Pokoje są mniejsze, niż się spodziewałeś. Biurko, przy którym pracował Jefferson, jest proste. Krzesło, na którym siedziała Madison, jest zniszczone. Stoicie w tym samym miejscu, gdzie do świtu debatowano nad niewolnictwem, reprezentacją i władzą federalną.
Wizyta w tym miejscu zmienia Twoje postrzeganie kraju. To nie tylko muzeum. To jest kolebka narodu. I w przeciwieństwie do zimnej izolacji Zakładu Karnego Wschodniego, w tym budynku było głośno, tłoczno i chaotycznie. To tutaj wydarzyła się magia.
Budynek Niepodległości: miejsce narodzin Konstytucji
Znajduje się tuż przy Chestnut Street i zajmuje miejsce, które wydaje się zaskakująco kompaktowe, biorąc pod uwagę jego ogromną rolę w historii. Budynek Niepodległości to nie tylko budynek; jest materialnym bastionem amerykańskiej demokracji. Otaczający go park zajmuje powierzchnię 16 hektarów, ale sam budynek wzniesiono w 1753 roku, a więc dekadę wcześniej niż spisano Deklarację Niepodległości. Architektura budynku ma kolonialny wyrafinowanie i jest wynikiem wspólnych wysiłków Edmunda Woolleya, Andrew Hamiltona i Williama Stricklanda.
Dlaczego to jest ważne? Bo to tutaj toczyła się skomplikowana, hałaśliwa i niezwykle ważna praca budowania narodu. W tych salach odbyła się konwencja, która stworzyła Konstytucję Stanów Zjednoczonych. Możesz przejść się po salach, w których Madison, Franklin i Waszyngton debatowali nad federalizmem i reprezentacją. Budynek nie bez powodu został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO: powietrze wewnątrz wciąż przesiąknięte jest ciężarem tych decyzji. Jeśli planujesz wycieczkę do Filadelfii, ta lokalizacja przestaje być opcjonalnym przystankiem, a staje się punktem obowiązkowym do zobaczenia.
Dzwon Wolności (Özgürlük Çanı)
Dzwon Wolności: Zardzewiały głos Filadelfii
Odlany w Anglii w 1752 roku. Dziś ten słynny dzwon, stojący przy Alei Benjamina Franklina w Filadelfii, został uroczyście uderzony siedmiokrotnie w obecności urzędników francuskich i brytyjskich, którzy ratyfikowali Deklarację Niepodległości. Dzwon był transportowany po całych Stanach Zjednoczonych i szybko stał się słynnym zabytkiem. Obecnie można go oglądać w budynku zwanym Pałacem Niepodległości.
*** Aleja Benjamina Franklina ***
Park Avenue Benjamina Franklina nie tylko łączy budynki. Tworzy łuk narracyjny. Zaczynając od imponującej wieży ratusza w stylu włoskim, rozciąga się 2,5 mili na zachód aż do Muzeum Sztuki w Filadelfii. Miejscowi nazywają ją „Milą Muzeów”. Turyści nazywają to najlepszym spacerem w mieście. Obaj mają rację.
To nie jest zwykła ulica miasta. Jest to zagospodarowany bulwar zaprojektowany na wzór wielkich alei Paryża czy Waszyngtonu. Drzewa rosną wzdłuż ścieżek. Na trasie znajdują się fontanny. Rogi strzegą posągi. Architektura wykonana jest w stylu Beaux-Arts. Klimat przemyślany w najdrobniejszych szczegółach. Zmusza Cię do spowolnienia.
Miniesz Muzeum Rodina. Potem obok Akademii Sztuk Pięknych. W pobliżu znajduje się Biblioteka Filadelfii, a jej wspaniałe schody często wykorzystywane są w filmach. Ale główną atrakcją jest ruch. Ludzie spacerują ze swoimi psami. Pary spacerują spokojnie. Rozgrzewka artystów ulicznych. Energię odczuwa się fizycznie.
Dlaczego warto odwiedzić? Bo to kręgosłup kulturalnej dzielnicy miasta. Nie można w pełni doświadczyć sceny artystycznej Filadelfii, jeśli nie przejdzie się tą drogą. Wstęp jest bezpłatny. Jest otwarty 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Najlepszy czas na spacer to późna pora dnia. Światło pada na schody muzeum. Cienie rozciągają się na długość. Miasto nie przypomina siatki, ale galerię.
Nie przegap bocznych uliczek. Prowadzą do ukrytych dziedzińców. Ciche miejsca z dala od tłumu turystów. Park Avenue to główna scena, ale kulisy mają swoją magię.
Katedra Apostolska Świętych Piotra i Pawła
Monumentalność architektoniczna bazyliki
Pomiędzy Parkiem Benjamina Franklina a 18th Street dominuje Bazylika Świętych Piotra i Pawła. To nie jest tylko kościół. Jest to twierdza wiary, zbudowana na masywnym fundamencie o powierzchni 2833 metrów kwadratowych. Budowa ciągnęła się niemal dwie dekady, od 1846 do 1864 roku – długi okres powstania, który pozwolił na realizację ambicji nietypowych dla wielu innych budowli.
Styl stanowi świadomy kontrast. Palladianizm spotyka się z neorenesansem. Rezultatem jest fasada, która wygląda zarówno klasycznie, jak i imponująco, zaprojektowana tak, aby zarówno onieśmielać, jak i przyciągać. Spacerując po Parku nie sposób go nie zauważyć. Obie wieże są widoczne z wielu mil.
To zasługa Napoleona LeBruna i Johna Notmana. Ich partnerstwo stworzyło szkielet budynku. Ale dusza? Pochodzi z innego źródła. Costantino Brumidi, ten sam artysta, który namalował kopułę Kapitolu w USA, pozostawił swój ślad we wnętrzu. Jeśli wejdziesz, spójrz w górę. Sufity tutaj nie są płaskie. To są płótna.
Dlaczego to nie jest kolejna katedra
W Filadelfii jest wiele kościołów. Znajdują się tu stare ceglane kapliczki i skromne drewniane kapliczki. To jest coś innego. Jest to największa katolicka katedra w Pensylwanii. Ten tytuł ma znaczenie. Sygnalizuje skalę. O zasobach. O społeczności, która nie zgodziła się na kompromis w kwestii wielkości.
Jak zwiedzać, żeby się nie zgubić
Idziesz pomiędzy dwiema głównymi autostradami. Park przenosi Cię do dzielnicy artystycznej. Ulica 18 wpisuje się w historyczną siatkę ulic. Wejście skierowane jest w stronę parku. Przyjdź wcześniej. Rano światło inaczej pada na kamień. Popołudniowe cienie wygładzają szczegóły.
Co widzisz?
– Główna kopuła.
– Kompleksowe prace glazurnicze na podłodze.
– Witraże, które przekształcają ostre światło słoneczne Filadelfii w coś miękkiego.
Nie spiesz się. To miejsce zostało zbudowane, aby pozostać (pozostać). Akustyka została zaprojektowana z myślą o chórach wypełniających przestrzeń, a nie tylko o jednym głosie. Jeśli przyjdziesz w trakcie usługi, poczujesz różnicę.
Cena wielkości
Budowa trwała dwadzieścia lat. Dlaczego? Problemy z finansowaniem. Zmiany projektowe. Ekstremalne trudności w imporcie materiałów. Praca Brumidiego wymagała wyspecjalizowanych rzemieślników. Plany Notmana zmieniły się wraz ze zmianą budżetu. Rezultatem jest budynek, który wygląda na nienaruszony, ale nosi blizny własnego stworzenia. Możesz to zobaczyć w małych asymetrii, jeśli wiesz, gdzie szukać.
To kluczowy przystanek dla osób planujących historyczną trasę po Filadelfii. Nie dlatego, że jest to najstarszy budynek. Ale dlatego, że jest najbardziej przytłaczający. Jego ogromna masa na tle nieba sprawia, że się zatrzymujesz. Weź oddech.
Czy powinieneś zejść z trasy do Dzwonu Wolności? Dla miłośników architektury tak. Dla każdego, kto kocha przestrzenie, w których czujesz się mały, absolutnie. Dla innych? To kamienny gigant w centrum miasta. Nie da się tego zignorować.
