De meeste mensen komen hier voor zalm. Veel anders krijg je niet. De sector heeft het moeilijk. De klimaatverandering doet zijn slechtste werk. Maar in de Prince William Sound vindt een stillere revolutie plaats in het donkere, koude water. Het gaat niet om het vangen van wat er nog over is. Het gaat over het laten groeien van iets nieuws.
Córdoba is geïsoleerd. Er leiden hier geen wegen. Bergen steken recht uit de grijze zee. De meeste ochtenden blijft er mist aan het oppervlak hangen. Het is moeilijk te bereiken, waardoor het puur blijft.
Koude handen, nieuwe ideeën
Thea Thomas bundelt zich in zeven lagen binnen de FV Myrmidon. Het is nog steeds niet genoeg. Ze werkt voor Royal Ocean Kelp Co. Het water in de lente is een ijskoude motregen en de wind is wreed. Dit jaar was kouder dan normaal, zelfs voor Alaska-normen.
Ze haalt suikerkelp uit touwen die tussen boeien hangen. Deze zijn niet wild. Ze werden gekweekt.
“Het is een worsteling… Het kan je niet volledig ondersteunen”, zei Thomas. “Maar het schept werkgelegenheid.”
Ze viste vroeger op zalm. Ze kent het water. Ze moest de vergunningen, de infrastructuur, het geduld nog leren.
Waarom moeite doen? Het is leuk. Ze bouwt nieuwe producten, nieuwe kopers. Het houdt haar geest wakker.
Het vallen en opstaan van snel groeien
De oogst staat niet vast. Het hangt af van de biomassa. Kelp wordt afgebroken als je te lang wacht. Thomas is om 8.00 uur weg en werkt zes uur. Misschien wel drieduizend pond zeewier, verwerkt over meerdere dagen. Lintkelp is humeurig. Suikerkelp is koppig. Je weet pas hoe het jaar is verlopen als de lijnen verschijnen.
Sean Den Adel van Noble Ocean Farm heeft dit op de harde manier geleerd. Hij en zijn vrouw Skye dachten dat ze de perfecte plek hadden. De vergunning zei ja. De natuur zei nee.
Zoetwater uit gletsjers verpestte de zoutbalans. De winter bevroor de baai stevig. Maandenlang hadden ze zelfs geen toegang tot de boerderij. Een verloren seizoen. Een gewijzigde vergunning. Een nieuw begin.
De nieuwe site werkt. Ze kweken nu bullwhip-kelp. Dezelfde soort die Barnacle Foods gebruikt voor hun augurken.
Is het duurzaam?
“De kelpteelt is regeneratief en vergt geen input”, legt Den Adel uit. “Het absorbeert koolstof. Het filtert stikstof. Het biedt leefgebied.”
Hij ziet het als het repareren van de oceaan, niet alleen als het exploiteren ervan. Gestart in 2020, het voelt als vooruitgang.
Oesters met cadeautjes
Een paar kilometer verderop kweekt Seawan Gehlbac oesters in Simpson Bay. Dit was ze niet van plan. Ze was eerst bioloog. Ze hield van het water en wilde niet weggaan. Daarom begon ze in 2019 met boeren.
De lokale bevolking in Cordova is een harde klant. Commerciële vissers met tientallen jaren ervaring. Ze moest ze verdienen.
Ze was nieuw. Ze gaf het toe. Maar een plaatselijke roker bleef kopen. Hij kwam naar haar pop-up kraampjes. Hij begon cadeautjes mee te nemen.
Op een dag overhandigde hij haar een pot. Gerookte Koperen River King Zalm. Uit zijn eigen vuur.
“Het verwarmt mijn hart”, zei ze.
Haar oesters smaken naar dat water. Zilt. Zoet. Zwaar van umami.
Als je het pad wilt volgen, zoek dan het Alaska Oyster Voyage-programma op. Het brengt de boerderijen in kaart. Het vindt de proevers.
Een ochtend in het geluid
Wat mij raakte was niet alleen het werk. Het was de stilte. Schone lucht. Geen auto’s. Alleen maar vogels en wind.
In de buurt van de linies van Gehlbac zweefde een zeeotter voorbij. Lui. Ongestoord. Toen we een oesterbakje trokken, klampten zee-egels zich aan de bodem vast. Leven naast de oogst.
Wil je het zelf zien? Charter een boot. Veel kapiteins kennen de boeren. Of maak een kajaktocht met Orca Adventure Lodge. Zelfs cruisemaatschappijen voegen deze baaien soms toe als excursies. Het is nu gemakkelijk om de branche te vinden, als je weet waar je moet zoeken.
Eet lokaal of ga naar huis
Terug op het land verandert de kelp van vorm. Groothandelkopers nemen er wat van. Thomas’ partner Cale rookt het in zijn eigen rokerij in de achtertuin. Vermaalt het tot furikake-kruiden. Japanse stijl.
Het is populair. Maar het is een kleine batch. Je moet in de stad zijn om het te kopen. Of je rijdt langs.
Baja Taco serveert salsa gemaakt van kelp. Copper River Brewery brouwt kelpbier. Het inheemse dorp Eyak koopt het voor hun voedselprogramma. Tradities levend houden met lokale oogsten.
Gehlbac houdt het simpel. Ze post op Facebook wanneer de oesters klaar zijn. Voorbestellingen. Inloopverkoop vanuit haar winkel. Geen vast schema.
Dus waarom naar Cordova komen?
Om schelpdieren te kopen uren nadat ze uit de zee kwamen. Om een biertje te drinken dat uit de baai is gegroeid. Wandelen met gletsjers in zicht. Walvissen. Orka’s. Zeeotters rollen in het getij.
Het zijn niet alleen zeevruchten meer. Het is de plek zelf, die aan u wordt geserveerd.
Je zou vol kunnen vertrekken. Maar je zult je de kou herinneren. De mist. Het gevoel iets te bouwen uit ijle lucht en ijskoud water.
