Water is hier niet gratis.
Tenminste, niet als je dineert in een vijfsterrenrestaurant in de Italiaanse Dolomieten. Het Italiaanse Hooggerechtshof heeft zojuist een geschil uit 2019 beslecht en de uitspraak is simpel: hotels hoeven hun gasten geen kraanwater te serveren. Het kan klein voelen. Waarschijnlijk wel. Maar juridisch gezien won het hotel.
Hier is hoe we hier zijn gekomen.
Een gast dineerde in Hotel Sassongher in Corpora. Ze vroeg om kraanwater. Het personeel zei nee. Flessen mineraalwater kosten € 7. De vrouw was woedend. Ze betoogde dat water een “natuurlijke hulpbron en een universeel mensenrecht” is. Ze vergeleek het met lakens op een bed of zeep onder de douche: basisbehoeften van een verblijf. Ze wilde € 2.700,- voor wat zij emotionele en economische schade noemde.
Ook daar zei de rechtbank nee tegen.
De Italiaanse wet dwingt restaurants niet om gratis water te verstrekken. Locaties kunnen hun eigen regels maken. Een advocaat van het hotel legde uit dat het hun beleid is om, zoals bij veel luxe restaurants, verzegeld flessenwater aan tafel te serveren. Als de gast stromend water wilde? De badkamers hadden het.
“Er is geen verplichting om kraanwater te leveren”, betoogde het hotel. ‘Alleen niet in het restaurant.’
Dit is niet universeel. In Engeland moeten locaties met een vergunning op verzoek van de wet gratis drinkwater verstrekken. Het is een strikte vereiste. Maar in Italië beslist de markt.
Dus wat doen we eraan?
Ik begrijp de woede van de reiziger. Ik doe. Betalen voor flessenwater voelt verkeerd, vooral als het de halve wereld rond is getransporteerd om bij een tafel te komen. Het is verwarrend om geld te betalen voor H2O dat in plastic zit terwijl het kraanwater door de gang stroomt. Ik respecteer plaatsen die gefilterd huiswater aanbieden. Het is schoner, goedkoper en minder verspillend.
Maar betekent dit dat het een wet moet zijn?
Dat is waar mijn sympathie bekoelt. De reiziger noemde het een schending van de mensenrechten. Dat lijkt een stuk.
We vervolgen geen restaurants omdat ze brood in rekening brengen. Voedsel is essentieel voor het leven. De VN beschouwen het als een mensenrecht. Toch beweert niemand dat je recht hebt op een gratis maaltijd alleen maar omdat je binnenkwam. Water is anders, ja. Maar het onderscheid is dun. Als je dorst hebt, ga dan naar de wastafel in de badkamer. Of ga niet meer naar dat hotel.
Is regelgeving slecht?
Niet noodzakelijkerwijs. Ik vind de aanpak van Engeland prima. Ik hou van regels die bedrijven dwingen om rekening te houden met afval. Maar het verplicht stellen van gratis water in elk rechtsgebied voelt als overdreven.
We leven in een wereld van keuze. Als een beleid u in het verkeerde keelgat schiet, stem dan met uw portemonnee. Laat een recensie achter. Loop naar buiten. Verwacht niet dat een overwinning in de rechtszaal de smaak van de wijn zal veranderen.
Of de kosten van het glas.
